Marc Belderbos weet, buiten elke herinnering, dat
architectuur een ‘spoor is waar zich leest een effect van een wet’
of ‘een spoor is waar zich leest een effect van een taal’ (langage in frans)
zoals de schrift !

Woorden van zijn hand zijn nooit ‘ergens anders’
Zoals architectuur zijn ze ‘eerst’
of tenminste zij zijn het die daar zijn, in de aanvang
daar waar de architectuur is
die Marc Belderbos probeert te houden en te handhaven.

Marc Belderbos schrijft sinds dat hij architectuur tekent
En zijn tekeningen zoals zijn schrift zijn onzeker.
Precies maar onzeker
Ze zijn eigelijk in het orde van affirmatieve bevraging.
Alle!
Die tekeningen zijn zoals die woorden.

Het gaat om aan architectuur een grond te geven.
Maar architectuur is de grond (Zie Jean Stillemans. La figure du fond Lelaa.be)
Hoe moet dat dan aangepakt worden?

In feite ‘weet’ Marc Belderbos niet wat hij schrijft.
Het gaat meer
- eens dat een kennis goed opgebouwd is -
om een verblijf te vestigen,
gespannen tussen de woorden,
door het idee.

Dit verblijf tussen de woorden houdt zich in verkondigingen (énonciations)
Die zich bevestigen hier en daar door verklaringen (énoncés).
Dit verblijf in verkondigingen zoekt
en stijgt terug naar het aanvang van het mentale
Het plaatst zich aan zijn randen
waar zich opsporen voor wat kan,
en zijn onthaalt
de inaugurale gebeurtenissen
- zeldzame verklaringen snijdend in het reële -
die de kennis doen toenemen
en, hier, de kennis van het genie van het architectureren doen toenemen.

Al dit mondt uit in een vertrouwen dat
architectuur een sector van de kennis is
Heel specifieke kennis
van de inaugurale kennis
in het réele
van het subject.

Jammer zijn de franse teksten letterlijk onvertaalbaar.
De keuze van de woorden is meer als precies.
Er is een voortdurend spel op deze woorden die alleen in hun eigen taal werken.